Zeven maanden geleden sprong ik. Met vertrouwen, lef, plezier. Vol met twee benen in het avontuur dat ondernemen heet. 
Sindsdien is ondernemen voor mij niet alleen bouwen of groeien geweest. Het werd een reis van binnenuit. Een reis van meebewegen, voelen, doen en durven.

Mijn reis tot nu toe

Eind september schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel om per 1 oktober mijn onderneming officieel te laten ‘zijn’. Vrijwel direct startte mijn interim-opdracht samen met Liselotte bij NTP. Samenwerken met een van je beste vriendinnen is een avontuur op zich en ik kan je verzekeren: na zeven maanden meerdere dagen per week samenwerken, leer je elkaar op een heel ander niveau kennen.

We deelden onze professie, adviseerden, intervenieerden. Systemisch, energetisch, talentgericht. Wat we samen brachten, kon geen van ons alleen. We zagen onze eigen persoonlijke kwaliteiten en patronen in actie, bleven scherp en zacht tegelijk. Ook naar elkaar. Op zo’n diep en hoog niveau samenwerken, was voor mij op die manier ongekend. Dit is dus ook een ode aan Liselotte, aan de vrouw, die mooie vakvrouw en de verbinding die we samen brachten en mochten bouwen. Bij NTP, en stiekem is dat ook bij onszelf nog sterker geworden. 

In november kwam daar mijn samenwerking met Marije bij Trivium Meulenbelt Zorg bij, waarin ik met name individuele begeleiding verzorgde, gericht op coaching. Nu, gaat dat langzaamaan een andere vorm nemen, meer in teamverband. Ook heel waardevol. Maar wel vanuit de juiste volgorde als je het mij vraagt. 

Parallel hieraan vonden prachtige Human Design-analyses plaats, sparmomenten met ondernemers, nieuwe ontmoetingen. Nieuwe mensen, op een nieuw pad. 

En nu, met exact 7 volle maanden achter de rug op 1 mei, gaan we de intensiteit bij NTP afbouwen de komende maand. Waar we beiden met toewijding, ziel en zaligheid, vanaf dag 1 aan de slag gingen. We kijken voor nu terug op prachtige gesprekken, ervaringen, individuele- en teamsessies. Ik heb zelf veel mogen leren over organisatiesystemen, hardnekkige patronen die daarbinnen kunnen huizen en hoe alles in een organisatie meedoet en verbonden is. Ergens wist ik dan al wel, maar nu vanuit andere inzichten hierover kunnen zien. 

Maar voor nu, is er ruimte nodig om alles te laten landen, om inzichten te laten rijpen. En voor ons om andere stappen te zetten. Liselotte met een sabbatical en haar mannen in het vooruitzicht, en voor mij ruimte om met andere kansen aan de slag te gaan en half juni met mijn gezin naar Bali voor een maand te vertrekken. 

Zeven lessen, zeven maanden. Mijn lessons learned

Maar niet alleen bij NTP, ook ik heb inzichten verkregen uit 7 maanden ondernemen.
Lessen die ik mee kan nemen; als ondernemer, als adviseur, maar vooral als mens.

1. Mezelf niet kleiner maken dan nodig.
   Soms liet ik ruimte ontstaan die ik zelf mocht innemen. Mijn ongedefinieerde hartcentrum maakte dat ik soms eerst bevestiging zocht, voordat ik mijn waarde liet zien. Nu weet ik: ik hoef mijn waarde niet te bewijzen. Ze ís er al. Dit ervaarde ik onder andere in mijn pilot, die ik startte maar stopte na 3 sessies, en waar ik heel veel van leerde omdat het niet meer strookte met mijn idealen, intuïtie en flow.
   
   
2. Waar ik ruimte laat, kan vervolgens ruis de ruimte innemen.
   Als ik niet helder genoeg richting geef, wordt de ruimte gevuld — niet altijd met wat ik hoop. Hoe duidelijker ik sta, hoe sterker de bedding die ik bied.
   
   
3. Mijn intuïtie en nieuwsgierigheid zijn mijn kompas.
   Dromen, ingevingen, kwartjes die vallen: ze wijzen me de weg, vaak voordat ik rationeel begrijp waarom. En ondanks dat ik er soms toch weer fysiek meer overvallen kan worden, m’n lichaam met misselijkheid al eerder een situatie herkend dat ik kan “begrijpen”, is dat helemaal oke.
   
   
4. Ik breng energie die bedoeld is voor transformatie.
   Niet groots en meeslepend, maar realistisch en geworteld. Ik zie mogelijkheden binnen beperkingen. Kenmerken in mijn design, zoals mijn 2 kanalen van de 32-54 en 28-38 nodigen me uit om diepere groei te begeleiden. Om te zien hoe het anders kan (mijn Ajna centrum). En daarop mag ik volledig vertrouwen. Én over uitspreken, ook als ik dat spannend vind.
   
   
5. Investeren in mezelf is een noodzaak om in te staan voor de kwaliteit die ik lever.
   Dat transformeren, gaat hand in hand met hoe ikzelf ontwikkel. Hoe meer ik investeer in mijn eigen groei, mezelf blijf “upgraden” hoe meer ik dat voor anderen kan doen. Van verdiepende Human Design cursussen, tot lichaamsgericht en energetische begeleiding: het voedt mijn lichaam, geest, energie. Mijn werk, mijn leven. Nieuwe lessen die je leert integreren in jezelf. Dat komt niet aanwaaien, door mezelf te verbeteren, help ik de wereld om me heen te verbeteren. Dus dank aan Manon voor het lichaamsgerichte werk, Barbara voor haar verdiepende HD cursus en Mandy voor het energetische werk sinds mijn ondernemersreis. Bedankt dames, voor het fungeren als bedding voor mijn eigen proces.
   
   
6. De valkuil van instrumentaliseren
   Wat ik zie, en wat ik zelf kritisch ben gaan bevragen en waarnemen: hoe makkelijk zelfs systemen als Human Design ingezet worden om te labelen, in plaats van openheid en bewustwording te creëren.

   Human Design is geen typologie. Je bént niet je design. Het is een hulpmiddel voor meer bewustzijn, niet een excuus. Niet voor jezelf, maar zeker niet voor professionals die het systeem inzetten. Huhm denk je misschien? Ja ik zie de voorbeelden veel: mensen die charts voorafgaand aan gesprekken op zo’n manier analyseren, dat ze al heel gekleurd een gesprek ingaan. Hoe kun je dan nog met oprechte nieuwsgierigheid luisteren naar het verhaal van de ander? Ik merk dan irritatie. Niet omdat ik het fout vind, maar omdat ik voel hoe we daar iets essentieels missen en schud m’n hoofd.

   Dit gebeurt overigens ook wanneer ik iets voorbij zie komen van mensen die eindeloos blijven focussen op het “innerlijk kind”. Sorry? Denk ik dan, waar is de verantwoordelijkheid nemen in het hier en nu? Als volwassene kan heel waardevol zijn om te begrijpen waar je vandaan komt, wat je innerlijk kind meedraagt. Maar ik als volwassene en moeder van zelf 2 kinderen, voel juist de behoefte om stevig, vol en gedragen te staan in wie ik nú ben. Niet altijd maar dat “kleine meisje” centraal te zetten. Ik omarm liever volledig de kracht van terugkijken voor inzichten en lessen, om het toe te passen in het hier en nu. En vervolgens m’n blik van nu, weer vooruit te werpen.

7. Aanwezig zijn met een open blik, oor en hart
   Dus ja, of het nu gaat om een rol als coach, adviseur of leider, het vraagt in mijn ogen hetzelfde: aanwezig zijn. Niet verstoppen in analyses, maar durven luisteren, met een open blik en hart, kijken en zijn waar je bent.

   Niet omdat je wil laten zien hoeveel je al weet, omdat je dat onbewust koppelt aan bewijsdrang en waarde (hart). Niet omdat je al verwacht wat de ander gaat zeggen en daardoor niet meer luistert. Of door je eigen subjectiviteit, niet meer écht open kijkt. 

Mijn eindeloze inspiratie 

Kijk je naar mijn design, zie je een volledig open hoofd (bovenste driehoek). Dit heeft te maken met inspiratie. Nou, ik kan je vertellen, daar komt heel wat doorheen haha. Of het nu gaat om dromen en wat ik vervolgens in het dagelijks leven tegenkom, of op hele andere fronten.

Ik ben een fervent streamingsdienst liefhebber. TV-zenders staan hier niet op, maar Prime, Videoland, Netflix, Sky, Disney, delen ik, mijn ouders en mijn zusje met liefde. It runs in the family zeg maar

Zo vind ik in de avonden ook inspiratie op onverwachte plekken. Series als Wheel of Time, De F*ckulteit en Yellowjackets (die kijken we nu) lieten me iets zien wat diep resoneert:

• Vrouwelijke energie is niet alleen zacht — ze is rauw, wijs, wild en wijs tegelijk. Soms vecht ze, soms zwijgt ze. Soms breekt ze iets open, soms breekt ze zelf.
• Kracht ontstaat door verbinding met eigen waarheid, niet door externe macht.
• De ware strijd is vaak innerlijk: trouw blijven aan jezelf in een chaotische buitenwereld.

Elke vrouw in deze verhalen worstelt op een bepaalde manier met met systemen, macht en verwachtingen. Ze vindt haar eigen pad door naar zichzelf te blijven luisteren. Door in verbinding te staan met haar eigen waarheid. 

Dit resoneert enorm met hoe ik onderneem en leef: m’n bewustzijn te vergroten over in wat voor systemen er om me heen zijn, of ik deel vanuit maak, en vanuit mijn eigen bedding, ondergrond, te bouwen.

Creatie en woorden

Wanneer ik durf te luisteren, durf te volgen, durf te spreken, ontstaat er iets. Zoals deze woorden. Voor jou. En voor mij.

Misschien is ware kracht niet als een storm die alles omver blaast,
maar adem die blijft stromen,
zelfs als alleen jij haar hoort.

Durf jij je dromen te laten stromen?
Echt te gaan staan voor wat jouw verlangens, wensen of behoeften zijn?
Al voelen ze soms te groots, of soms te klein?

Durf jij echt gehoor te geven aan waar het leven je brengen wil?
Of komt je hoofd ertussen en val je stil?

Tot slot

De grootste les die ik leerde in deze zeven maanden?
Dat de beweging van binnenuit écht is.
Dat trouw blijven aan mijn eigen waarheid,
hoe onlogisch of spannend soms ook, de enige weg is die klopt.
En dat die liefdevolle toewijding aan mezelf, krachtiger is dan wat dan ook.