Vorige week, tijdens een coachsessie in het bos vlakbij Markelo, raakte ik mijn sleutelbos kwijt. Sta je dan, niet naar huis kunnen, hongerig en klaar met de dag. Gelukkig woont een vriendin van ons in Markelo en kon ik daar terecht, terwijl Rick met de kids thuis at. 

Terug naar de sleutelbos: tot nu toe is hij nog steeds spoorloos.
Misschien duikt hij nog ergens op, misschien ook niet.
Maar het zette me aan het denken. Hoe vaak heb ik niet gedacht dat ik de sleutel buiten mezelf moest zoeken? Terwijl ik steeds meer ontdek: ik bén zelf die sleutel.

En deze week kreeg ik er nog een hele portie patronen bovenop geserveerd. Onbewuste neigingen die ineens zichtbaar werden. Dingen waar ik me soms over verbaas, maar die me óók weer verder brengen zodra ik ze bewust durf aan te kijken.

Bewijsdrang en moederschap

Jarenlang werkte ik met omzetdoelen. Ik haalde ze, kreeg waardering, commissie zelfs, het zag er succesvol uit. Zo voelde ik me ook als ik het haalde. Maar eerlijk? Ik realiseer me nu ook dat het bewijsdrang was. Overachieving om mezelf goed genoeg te voelen.
Dat leerde me veel, inhoudelijk over het vak recruitment, maar ook dat het bepalen van resultaten niets zei over mijn werkgeluk, de kwaliteit van van mijn werk en de verbinding met de mensen waarmee ik werkte.

En die neiging herken ik nog steeds wel. In mijn werk, als ik vertel dat ik mensen coach, zonder een officieel “erkende” coachopleiding. Daarover verderop meer, maar eerst hoe deze bewijsdruk om de hoek kwam kijken in het moederschap.

Vorige week werd Vygo’s peuterbed met veel liefde gebracht uit Enkhuizen. Super lief, m’n zusje had er nog een staan en ik vond de symboliek mooi.
De eerste nacht sliep hij er prinsheerlijk in. Maar de nachten erna: paniek, stipt om 4:30u in de nacht, huilend wakker, alleen te troosten door mij. Bij ons in bed of in zijn oude ledikant, dat tijdelijk bij ons op de kamer stond, voelde het wel veilig. 

Bij Marijke, met wie ik op 8 oktober Geboortekracht organiseer, werd duidelijk wat er speelde. Zijn nieuwe “grote” bed triggerde onbewust emoties rondom zijn ziekenhuiservaring als vier weken oude baby. Toen lag hij in een soortgelijk bed, te klein en te ziek om zelf te drinken, met zuurstof, sonde en warme lucht om hem heen. Zijn lijf herinnerde zich dat. Geen wonder dat dit “grote” bed hem in paniek bracht.

Marijke hielp om de triggers en emoties los te koppelen. Die nacht was nog onrustig, maar minder. De ochtend erna zei ik: dat bed gaat eruit. En zo gebeurde het. Vygo hielp het bed met opa en oma vrolijk naar zolder brengen en stopte zijn ledikant liefdevol vol knuffels. Afgelopen nacht sliep hij weer in een ruk dóór.

En toch, voelde ik mijn eigen trigger: schuld. Had ik dit beter moeten zien?
Rick zei verbaasd: Hoezo?! Dit kun jij toch niet weten?
Nee, misschien niet. Maar dit is mijn perfectionisme als moeder. Mijn verlangen om het goed te doen voor hem, uit liefde.

Misschien herken je het, misschien niet. Het zal ongetwijfeld iets zijn wat terugkomt op een bepaalde manier bij Geboortekracht. Inmiddels is die dag bijna vol. Het wordt een dag voor vrouwen die willen ontsluiten wat er nog in hen leeft aan kracht, met een mix van Human Design, NEI, geboortepatronen, lichaamswijsheid en meer. Ben je nieuwsgierig? Bekijk dan de brochure.

Voorlopig laten we het ledikant nog even staan, proberen we dit. Tot het moment komt dat hij daar zelf klaar voor is, en ervoor kan kiezen. 

Werk, triggers en nieuwe beweging

Geestig genoeg had ik deze week zelf weer een prachtige Human Design sessie met een moeder. We bespraken haar Human Design en geboortepatronen mee, hoe het samenkwam. Met ook een schuin oog naar haar kinderen en haar partner. Wat daar al aan inzichten loskwam, was bijzonder. Kwam binnen en raakte. Volgende week werk ik nog verder uit voor haar kids.

Vanmiddag mag ik een workshop met Marije geven bij TMZ, voor een groep adviseurs. Thema: Adviseren vanuit je eigen kracht.
Dat voelt al goed in mijn lijf, nog voordat het begonnen is. Ben benieuwd wat we weer gaan ervaren. 

De komende weken ga ik ook weer meer op pad. Bijpraten met mensen die ik de afgelopen jaren in mijn netwerk heb ontmoet of mee heb mogen werken. Omdat ik hou van die individuele dynamiek, maar net zo goed van het grotere geheel: puzzelen met onderstromen in teams, bijdragen aan het versterken van organisaties. Ik weet nog niet precies waar dit toe leidt, maar ik voel hoe belangrijk het is om zelf in beweging te komen.

Ondertussen bloeit er van alles op. Coachtrajecten, workshops, verdiepende dagen zoals Geboortekracht, een nieuwe inspiratiesessie voor ondernemers in Tamara’s hub, en de voorbereiding van een dag over Human Design hier in Twente, eind oktober.

Dus terwijl de zomer haar einde nadert, voel ik hoe het oogsten begint van wat ik de afgelopen tijd heb gevoed en verzorgd. Dingen smelten samen, alsof ik alleen maar hoef mee te varen op de stroom.

Labels en patronen

En toch, ja, die bewijsdrang. Het blijft soms knagen.
Als ik een post voorbij zie komen over “erkende” opleidingen als coach.
Of als ik iemand anders iets zie doen waarvan ik denk: dat zou ik ook zó graag doen.

Waar ik eerder jaloerse steken kon voelen, stel ik mezelf nu andere vragen:
💡 Waarom doet dit iets met mij?
💡 Welke ruimte neem ik zelf nog niet in, op mijn manier?
💡 Wat kan ik wél doen?

Want er is werk genoeg. Ik ben niet voor iedereen, en dat hoeft ook niet.

Ik heb geen erkende coachopleiding.
Wel meer dan tien jaar ervaring in leiderschap en talentontwikkeling.
Wel drie jaar intensieve studie in Human Design bij verschillende teachers, en een Human Design Coach opleiding gevolgd, maar die heeft niet de “erkende” status als NOBCO ofzo. Ik resoneerde volledig op de teacher, en het heeft me heel veel gebracht. Ik vul het aan met andere cursussen die ik volg, van andere HD teachers. Op onderwerpen of verdiepingen waarvan ik met m’n lijf voel: dit wil ik. 

Het gaat mij niet om het etiket “erkend”, maar om kunnen bieden wat klopt voor de ander. Om in dat moment de persoon te kunnen zijn die de ander nodig heeft om voorwaarts te gaan. Zodat iemand verder kan komen dan wanneer je er níet was geweest.

Resumé

Afgelopen week liet me weer zien:
✨ Hoe belangrijk het is om te blijven voelen wat klopt.
✨ Hoe triggers een ingang kunnen zijn naar bewustwording, in plaats van naar jaloezie of schuld.
✨ Hoe zelf in beweging komen, afspraken maken, dingen aangaan, altijd deuren opent.
✨ Hoe bewijsdrang minder wordt, naarmate ik leer terugzien door de ogen van een ander wat ik heb mogen bijdragen.

De sleutelbos die ik kwijt ben, is misschien niet terug te vinden.
Maar misschien hoeft dat ook niet.

Want uiteindelijk gaat het er niet om of je de juiste sleutel in handen hebt.
Welke tool, welke opleiding. 
Het gaat erom dat je vertrouwt dat jij zelf de sleutel bént.

En misschien is dat precies de uitnodiging van deze tijd:
niet óf het één, óf het ander, maar zien dat we meer zijn dan labels, papieren of perfecte keuzes.

Dat we elkaar verder brengen door echt te zijn.
Want online is er content en voer genoeg, maar wie en wat is nog écht?
Wie raakt, en wie ratelt? Je voelt het, wat puur is, wie een echte boodschap heeft. 

En misschien… is dat ook de reden dat ik steeds meer voel: er gaat een nieuwsbrief komen.
Een plek buiten platforms met veel ruis, om inspiratie, praktische tips en inzichten te delen.

Ik broed er nog even op, maar het verlangen klopt.