Ik zit in de theatershow van Tabitha in Zwolle. Te kijken naar deze mooie vrouw op blote voeten die haar show opent met een meditatie en neemt haar publiek vervolgens mee in een oefening voor stembevrijding. Ze nodigt iedereen uit om hun stem te gebruiken, in dat moment maar dat mag ook later. Tijdens haar optreden deelt ze persoonlijke stukken. Over het moederschap. Over haar reis als artiest. Over een donkere tunnel waar ze doorheen is gegaan en hoe die haar uiteindelijk terugbracht bij haar kern. In een aantal liedjes raken haar woorden me zo dat ze me ontroeren. Tranen die zonder schaamte over mijn wangen rollen. Ik kijk naar rechts, naar mijn vriendin. We voelen het allebei. Later die avond wordt het alsnog heel laat door nachtelijke gesprekken, diepte en openheid. Helemaal in mijn straatje zou je zeggen.

Een week later. Vrijdagavond. Een andere setting: dansen op Gasolina met een groep fantastische meiden, wijn in mijn hand, kramp in mijn kaken van het lachen, luidkeels meezingend. Licht. Vrij. In beweging. Ook dat ben ik. Twee avonden. Totaal anders. Allebei de avonden helemaal mij.

De vrijdagen ervoor veelal ’s avonds op de bank. Manlief tegen me aan die al dan niet in slaap valt. Mooi om te voelen hoe het vervolgens ook kan vonken.
Vrouw-zijn in zachtheid én vuur.
Stilte en expressie.
Spiritualiteit en speelsheid.
Het diepe en het dagelijkse.

Dualiteit? Of juist één stroming?
Het een, het verlengde van het ander.

Een paar jaar geleden dacht ik dat persoonlijke ontwikkeling ging over meer worden. Ik geloof nu: het gaat over alles toelaten wat ik al ben. Ook de tegenstellingen. Juist die. Niet kiezen, maar bewegen met wat er ís.

Vorige week voelde ik een paar momenten waarop verschuivingen plaatsvonden. Zo heb ik de beslissing genomen m’n pilot te stoppen. Niet omdat het niet werkte, maar omdat de vorm uitgedanst was. M’n wilskracht de boventoon begon te voeren, in plaats van mijn flow. En in combinatie met de veelheid leuke en mooie dingen die ik doe, ook niet de aandacht en energie waarmee ik graag werk aan m’n pilot kon wijden.

Bij NTP werd er een interventie gedaan, buiten Liselotte en mij, en systemisch daagde het ons uit. Keek ik persoonlijke patronen aan rondom mezelf klein maken, altijd het goede zien in mensen en hoe dat in dit geval me tijdelijk uit m’n kracht haalde en in de war bracht. Waar deze situaties me eerder meer of langer zouden doen wankelen, beleef ik dat nu niet op die manier.

Ik weet en voel steeds beter dat mijn kracht niet zit in alles zelf willen dragen, alles willen doen. Maar juist zit in aanwezig zijn in mijn eigen energie, zodat ik kan zien wat een ander brengt. Waar het echt over mag gaan. Waar de echte belemmeringen zitten. Maar dat lukt alleen door zelf steeds iets dieper te zakken. In mijn lijf en in vertrouwen. Door mee te bewegen, balanceren in wat zich aandient. Niet wankelend in het midden, niet als doel evenwicht te houden, maar meeveren en meedeinen met wat het leven brengt.

De energie bevestigde wat ik al voelde en helpt me het in perspectief te plaatsen. Laat me je me hierin meenemen: Vanuit Human Design perspectief wordt 99% van de mensen geregeerd door de zon. Om de 6 dagen wordt er een andere collectieve energie actief. Zie het als een achtergrondmuziekje dat wijzigt, die voor iedereen, mits je je er bewust van wordt, kunt horen.

Poort 51 vorige week activeerde de shock: een energie gericht op wakker worden, beweging creëert die zelfs tot shockerende gebeurtenissen kunnen leiden. Poort 42 vervolgens zette in op: wat rond je af zodat iets nieuws mag ontstaan? Wat mag een einde kennen? En nu, met poort 3 sinds vandaag (woensdag) aan de horizon, begint het zachtjes te trillen: de intrede van bepaalde doorbraken, het hing al in de lucht en met de juiste tijd van rijping, ontpopt wat mag ontpoppen in de komende dagen.

En tegelijkertijd ook een andere wereld die sprak. Meerdere intuïtieve en reflectieve dromen, zeker na meerdere gezellige wijntjes ging m’n onderbewuste helemaal los. Een groene schildwants op de kussen van onze loungeset, die me herinnerde aan de kracht van een pantser en zachtheid eronder. Een wesp die urenlang op m’n haarklem bleek te zitten, symbolisch (schijnbaar, dank aan ChatGPT voor duiding) voor een beschermer van grenzen. Twee ooievaars tijdens een blokje om met de kids, met een subtiele fluistering: er staat iets nieuws geboren te worden.

Ik moet ook om mezelf lachen als ik dit zie, neem mezelf ook niet al te serieus maar zie steeds meer hoe deze symbolen me begeleiden. Hoe ik steeds minder bewijsdrang voel, en steeds meer vertrouwen. Hoe ik mezelf niet meer kleiner maak dan nodig.
Niet voor de ander.
Niet voor de vorm.
Niet voor een systeem.

Ik ben niet op zoek naar balans als eindstation. Maar ik ervaar de magie van het midden. Dien en beweeg mee. De plek waar alles samenvalt en waaruit beweging voortvloeit.

En jij?
Wat gebeurt er als jij niet probeert in balans te blijven, maar jezelf toestaat om te bewegen?

Om jouw zachtheid én vuur toe te laten?
Je spiritualiteit én nuchterheid?
Je weten én je niet-weten?

Misschien voel je iets borrelen. Misschien niet. Maar als er iets is dat wil landen—gewoon zachtjes, in het midden— dan is dit misschien zo’n moment.

Ik ervaar zoveel voldoening in mensen begeleiden in “dat midden”. Te midden van alles om ons heen. In het (h)erkennen van alles wat er al is.
Niet door meer te worden, maar door meer jezelf te zijn.

En als een van de dames van TMZ woensdagmorgen na afloop van haar coachgesprek met ook een traan en lach zegt: “Wat was dit weer fantastisch. Wat ben je toch een bijzonder mens.” Ik met voldoening: “dankjewel en graag gedaan” kan antwoorden.