Letterlijke woorden van m’n zusje afgelopen week, toen het ging over iets wat ik vanuit opvoeding wilde weten van haar. Nog niet wetende dat ik dit zondagavond even haar fijn zelf kon demonstreren als het ging over emoties en excuses maken. Mijn vierjarige dochter zei: “Geeft niet mama, ik vind jou ook niet altijd lief als ik boos ben. 

De aanleiding? Ga maar even zitten.

• M’n nieuwe cyclus waar ik in afwachting van ben, dus hormonaal absoluut niet op m’n best. 
• Al wekenlang zeg ik: ik wil graag op vakantie, ik voel dat ik aan vakantie toe ben. Aan even niets doen.
• Een holistisch voedingsprogramma waar ik op dit moment middenin zit. Waarvan de dames die mij begeleiden al zeiden op voorhand: “Hou maar rekening met tranen, je gaat meer loslaten dan alleen vet. Namelijk ook dat wat je cellulair onbewust vasthoudt.”
• Überhaupt het gevoel na drie dagen volle bak: the default parent. Hier bedoel ik mee: op vrijdagen werk ik niet. Is dat m’n “mama-dag”. Ben ik met de jongste telg de hele dag, en gaat de oudste in de ochtend naar school. In mijn geval betekende dit sinds vrijdag, full focus op mijn mama-rol. “Nee, mama moet dan doen” (Féya) en “Nee, mama doen” (Vygo). Battle over wie er naast mama mag zitten tijdens het eten, onderhandelingen over wie er achter mama mag zitten in de auto, een kleine roodharige (of twee), op me, naast me, bij me op “navelstreng-afstand” zoals ik dat tegenwoordig noem. Wat er geroepen wordt als er ’s nachts een dorst heeft of naar droomt. En is op het moment dat ik m’n ogen opendoe in de ochtend, de vraag wie het eerst naast mama mag liggen. En wie vervolgens bovenop me ploft. 

De grootsheid van het moederschap

Begrijp me niet verkeerd, het moederschap is iets grootser dan ik ooit op welk vlak dan ook hebt ontvangen. Wat niemand je kan geven, en waarin ikzelf alles geef. 

En te laat voel wanneer daarin m’n geduld, inlevingsvermogen of incasseringsvermogen of volle aandacht  in het moment even op is. 

En dat was dus toen dochterlief verontwaardigd was, en flink ook, dat niet ik haar op kon halen de volgende dag van school. Ik probeerde uit te leggen, echt superhandig met een vierjarige, dat maandag als papa thuis is, het mama haar werkdag is. Alsof zij daar een boodschap aan heeft natuurlijk. Not.

Maar ik baalde van het zoveelste moment die zondagmiddag waarin ik paraat kon staan met “mama doen”, dunne poepluiers inbegrepen, met als gevolg dat ik heftiger woorden gaf dan ik bedoelde. “Je hebt twee ouders, een papa en een mama. En ook papa kan en wil dingen met jou doen. Het is niet altijd alleen maar mama.”

Een kwartier daarvoor lagen we, want alleen yogaoefeningen doen is geen optie, met z’n drieën op m’n mat. Waar ik enorm moest lachen om 3x de downward dog posities. En de sprongen die ik moest doen om Féya na te doen.  

Het is denk ik ook dat alles, wat het voor mij op moment intens maakt. Hoe ik me intens gelukkig voel, dankbaar voor deze mensjes in mijn leven, en soms intens verlangend naar een moment waarop even niemand iets van mij moet of wil. Hoe ik met tranen in m’n ogen kan zitten van iets wat me raakt, hoe ze samen spelen, voor elkaar zorgen op hun manier en hoe mijn hart gevuld is met trots op wat ik ze zie doen. En soms met tranen in m’n ogen omdat ik gewoon “op” ben. 

Ouderschap, persoonlijke ontwikkeling & het ondernemerschap

Het moederschap is voor mij een proces van ongelofelijke persoonlijke ontwikkeling. Ik weet ook niet of ik ondernemer zou zijn geweest, zonder dat stuk in m’n leven. Ik zeg wel vaker, met het moeder worden zijn ook nieuwe dingen IN mijzelf geboren. En was het na Vygo z’n geboorte dat ik m’n draai niet meer kon vinden in m’n voormalige werk. 

Dus met naar bed brengen zondagavond, las Rick even een boekje voor. Voor de verandering als wij allebei thuis zijn. Ik kroop vervolgens nog even naast Féya in haar bed, die m’n wangen aaide, m’n neus, ogen en haren. Zei: “Ik hou van jou mama. Jij bent de allerliefste, allerliefste.” Nou, wederom janken natuurlijk. Ik haar dat ook zei, en eraan toevoegde: “Sorry dat ik boos deed vanavond.” En zij mij geruststelde met: “Geeft niet mama, ik vind jou ook niet altijd lief als ik boos ben. Maar nu wel.” 

“Klopt, dat mag ook” zei ik. “Iedereen is weleens boos. Zelfs mama. Als je het maar weer goed maakt.”

“Precies” zei ze.

Het deed mij realiseren daarna toen ik heerlijk genoot van een douche waar ik alleen onder stond voor de verandering, dat precies dit stukje, verantwoordelijkheid nemen voor je emoties is. Het er mogen laten zijn, alles. En erover in gesprek blijven. Ook ik.

Niet perfect zijn. Niet altijd alles aankunnen. En dat juist dát laten zien, mijn echte zelf, ook als ik “op” ben, is misschien wel de belangrijkste les is die ik ze meegeef. Dat je ook dan, nog steeds de allerliefste kunt zijn. 

Dat precies dit, sneller dan ik doorhad, overging in meedoen. Wat mij dan weer vol vertrouwen sterkt in haar “zelf doen”.”

PS: Ik lag bij het schrijven van de laatste alinea opnieuw even in bed bij Féya nadat ze gespuugd had. 
Point proven. Gelukkig is het aan mijn kant achterwege gebleven… 🤞🏻

Meer lezen?

Meer inspiratie over het moederschap, ondernemerschap en hoe ik daar mijn eigen invulling aan geef? Volg me op LinkedIn of Instagram!