Het is zover. 

Een eigen groepsprogramma. Spannend? Hell yes! 

Vorig jaar startte ik een pilot. 
Een groepsprogramma. Vol goede bedoelingen, inspiratie en enthousiasme.
En toen ging ik me schikken. Naar wat de groep wilde.
Naar wat ik dacht dat ze nodig hadden. Ik deed het ook nog eens kosteloos.
Want ja, het was een pilot toch? Wie ben ik om daar iets voor te vragen. Ik wilde vooral graag ervaring opdoen. 

Ik ondermijnde daarmee mezelf. Stap voor stap. Tot ik niet meer voelde waarom ik dit ook alweer wilde.

Dus ik brak het af. Lessons learned. 

One year later

Ruim een jaar later sta ik weer op een kruising. Met prachtige ervaringen, tal van tevreden mensen met wie ik mag werken, dagen met groepen en een brandend verlangen om de impact met mijn eigen potentie, nog verder te vergroten. 

Mijn ervaring met groepswerk verder te integreren. De draagkracht van een groep in te zetten voor individuele groei. Opnieuw volop inspiratie en enthousiasme. 

En toen was daar: Zuidoogst in de Lutte

Nog voordat ik er een voet had gezet was mijn nieuwsgierigheid al gewekt. De verhalen van Liselotte en Lotte hielpen daar ook in. Eerlijk is eerlijk haha.
Maar toen ik er aankwam wist ik het meteen.
Janneke als mens voelde direct goed. De plek prachtig. Onontgonnen terrein, dit jaar voor het eerst geopend. Eigenhandig gebouwd met energie en liefde. 

Dat voelde ik. Direct.
En meer had ik niet nodig. Duidelijk Milt autoriteit 😜 mijn intuïtie is kraakhelder als ik weet waarnaar te luisteren. Dus dat deed ik.

En dit is de plek waar we Crossing the Threshold gaan beleven.

Say what? 

In eerste instantie dacht ik: dit programma is voor ondernemers. Exclusief. 
De inzichten kunnen de dag erna business-wise meteen geïntegreerd worden 
Tot ik vorige week iets zag waar ik direct op resoneerde.

Ondernemerschap is maar de vorm waarmee we invulling geven aan wat we komen brengen als individu.

Verdorie. Dat klopt helemaal.

Want dat zie ik ook bij de mensen die bij mij in een persoonlijk traject stappen. Professionals of leidinggevenden binnen een organisatie. Zelfstandig ondernemers. Ondernemers met personeel. We zijn hier allemaal om op onze manier het verschil te maken. Op onze eigen manier. Ondernemer of niet, we zijn allemaal nodig. Daar ben ik heilig van overtuigd. 

Weten en weten 

Ik geloof oprecht zo enorm in het laten samenwerken van “weten” en “innerlijk weten”.

We hebben nou eenmaal een lijf. And I hate to break it to you, maar dat is waar we het mee te doen hebben dit leven. Dat is wat ons mens maakt. Leren ontdekken hoe je dat kunt laten samenwerken met al die mentale denkkracht die we verzamelen gedurende ons leven, daar zit voor mij zo’n goud.

Afgelopen donderdag, in het zonnetje, vogeltjes die fluiten, zag ik het ook weer voor mijn ogen gebeuren. Hoe iets dat woorden kreeg. Hoe het kunnen “uitdrukken”, iets op z’n plek doet vallen waardoor het lichaam ontlaadt. 

Oorsuizen waar mijn coachee al twee weken non-stop last van had verdween ter plekke. En is niet meer teruggekomen, liet ze me gisteravond weten.
Ook niet onbelangrijk. 

Gisteren een andere dame. Tot drie keer toe in een gesprek raakten we een snaar, die haar tot tranen roerde. Het onderwerp? Haar design en linkjes die we legden met haar komst op de wereld vanuit de geboortepsychologie. Kwartjes die vallen. Een stuk rust dat ontstaat.

En toch 

Nee, ik geloof absoluut niet in alleen werken over de mentale as. Eindeloos doorgraven, inzichten stapelen. Want hiermee blijf je onbewust ook uitnodigen wat is geweest. Maar wat ik ook zie, keer op keer, is hoe helpend het kan zijn dat iets woorden krijgt. Een stuk erkenning krijgt. Op individueel vlak, in een team, binnen een organisatie. Dat maakt niet uit weet ik inmiddels. 

Dat wat gehoord wil worden. Gezien wil worden. En hoe je vanuit daar pas echt een volgende stap kunt zetten. Niet vanuit wegkijken. Maar aankijken. 

Om dan een andere afslag nemen op de rotonde waar je stiekem allang tig rondjes op rijdt.

“Je hebt een gave om woorden te geven aan wat gehoord moet worden. En dat doe je zonder oordeel.”

Dat kreeg ik te horen donderdag.
Hoe de oorsuizen als sneeuw voor de zon verdween was voor mij ook een nieuwe ervaring.

We zijn hier voor uitwisseling

Als mensen zijn we gemaakt voor uitwisseling met anderen. Niet altijd of non-stop, laat ik dat ook zeggen. Maar wat een kracht kan er ontstaan tussen mensen. In samenzijn. 

In openheid, kwetsbaarheid, liefde en compassie. 

Iedereen maakt in elk moment de best mogelijke keuze. Als we beter kunnen, kiezen we daarvoor. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Want boy, wat ik zag dat er gebeurde toen ik in die beide gesprekken zo mezelf was? Aanwezig. Ontspannen . Open blik, open hart. Zonder te pushen of te bewijzen.

Ik verraste ook mezelf.

Een luisterend oor en een schop onder de kont. That’s where I come in.

Het lichaam liegt niet.

Het wacht alleen tot er wordt geluisterd.
Dat mocht ik vanmorgen zelf ook ervaren. Zeker toen ik te horen kreeg:

“Je hebt een groter bekkenbodem probleem dan ik dacht.” 

En ik zat met tranen in m’n ogen. Want dat is wat herkenning kan doen. Ontladen. Wat er gebeurt als de vinger letterlijk en figuurlijk, op de zere plek wordt gelegd. Welke ontlading er dan plaatsvindt.

Ik sta namelijk al 2,5 jaar op met last van mijn onderrug. Ik ben bij zo’n tien tot vijftien specialisten en therapeuten geweest de afgelopen jaren. Begon ook al eerder bij een bekkenfysiotherapeut, maar een andere. Toch bleef de pijn.

Vanmorgen was ik bij Bekkenfysiotherapie Twente. Omdat ik blijf luisteren en mezelf meer gun. Een verlangen heb op pijnvrij op te staan als ik heb gezeten of gelegen. Ook als ik er zelf niet altijd in geloofde. Toch besloot ik te blijven zoeken. Naar mijn lichaam luisteren. En vertrouwen erin blijven hebben ook als niemand het snapt. Niet opgeven. 

Blijkbaar houdt ik in mijn diepe bekkenbodemspieren zoveel spanning vast, dat daardoor mijn heiligbeen pijnsignalen afgeeft. En het beste nieuws vanmorgen: daar kan ik mee geholpen worden. 

Ik jankte letterlijk en figuurlijk van de vinger op de zere plek.
En mocht ervaren wat ik bij mijn klanten de afgelopen dagen zag gebeuren. 

“Iets is maar zo, totdat iemand opstaat en het anders gaat doen.”

Leerde ik van Q, Anne Quaars. 
Dat geldt uiteraard ook voor mij. En voor jou.

Want waar wijk jij als je eerlijk bent af van je eigen essentie?
Waar laat je los, terwijl dat is waar jij het verschil mee maakt? 
Waar wil jij in opstaan?

En welke doorgang mag er plaatsvinden?

Je bent meer dan welkom, als Crossing the Threshold resoneert, om daar samen verder in te duiken. 

Niet omdat het moet. Hell no. Maar omdat jij jezelf dat kiest te geven.
Want uiteindelijk is de enige permissie die telt, degene die jij jezelf geeft.

Wil je er samen over van gedachten wisselen, kan altijd! 

See you on the other side.
Or not 😉

Either way: Do you, like no other. 
So am I ❤️‍🔥