Samen op pad. Wat heerlijk! Afgelopen donderdagavond vertrokken Rick en ik vanuit Münster met de nachttrein naar Tirol. Een topkeuze. Om 9:15 uur rolden we vrijdags het hotel binnen, snel ontbijten en hup, de piste op. Daarna relaxen in de infinity pool. Het kan slechter.

En toch, terwijl we aan de apfelstrudel zaten, bleef iets knagen. Er was wat ruis in mijn pilot. Begrijpelijk achteraf, want die had ik zelf gecreëerd door onvoldoende duidelijkheid over locaties en kosten. In eerste instantie voelde het als gedoe, frustrerend zelfs. Maar als ik eerlijk was, moest ik vooral naar mezelf kijken.

Ik zei tegen Rick: “Waarom blijft mijn aandacht steeds naar mijn pilot gaan? Ik verdien er niks aan, maar het houdt me bezig. Bij NTP en TMZ heb ik dat niet.”

Hij keek me aan en zei: “Dit is echt meer van jou. Daarom waarschijnlijk. Wat is het doel?”

Tja, en daar zat wat.

Locatie, energie en ruis

Een van de terugkerende vragen ging over de locaties. In eerste instantie voelde dat voor mij als een rem of commentaar. Maar dat was het niet. Het was simpelweg een logisch gevolg van het feit dat ik mijn visie hierover niet helder genoeg had uitgesproken.

Voor mij gaat deze pilot over zelf voelen. En als ik kijk naar hoe energie werkt, dan weet ik hoe sterk energievelden in kleine ruimtes overlappen. Haal ik er Human Design bij, en dat doe ik graag, dan geldt dat zeker voor Projectors die hier extra gevoelig voor zijn. De helft van de groep is een Projector. Als ik wil dat iedereen haar eigen energie beter leert kennen en ondersteunen met dat wat om ons heen is, dan is de ruimte waarin we werken dus cruciaal. Maar als ik dat niet duidelijk uitspreek en voor ga staan, ontstaat er ruis.

En ruis, tja… dat triggert bij mij het gevoel van onbegrepen zijn. En daarmee ook de angst voor afwijzing.

Mist, leunen en samenwerking

Terwijl ik in (toch behoorlijk dichte) mist de piste af ging, realiseerde ik me iets. Anderen vóór me zien skiën hielp. En überhaupt na een tijd niet skiën: ga meer leunen in die schoenen Rhiaan, in plaats van duwen, dan kost het minder energie.

Tijdens onze pauze en het gesprekje, viel het kwartje. Hoezo fijn dat Rick mijn split overbrugt, maar goed, daarover een andere keer meer voordat we in dat konijnenhol belanden.

Duwen versus verbinden

Bij NTP en TMZ werk ik echt samen. Met Liselot, met Marije. We opereren vanuit gelijkwaardigheid, ieder met haar expertise. Maar in mijn pilot? Daar had ik het over co-creatie, terwijl ik ondertussen heel veel zelf aan het doen was.

Niet handig.

Mijn energie werkt niet goed en lekker als ik duw. Mijn kracht zit in het overzien van het geheel en het leggen van verbindingen. En met mijn split-definitie? Ik functioneer het beste in samenwerking. Ik mag en ga de vrouwen in mijn pilot veel actiever betrekken. Ieder in waar zij van aangaan.

Lijnen uitzetten is één. Mijn perspectief bieden is twee. Maar samen doen? Dat is drie.

Dit betekent voor mij dat ik bewuster ga kijken waar ik meer ruimte kan maken voor samenwerking en waar ik mezelf onnodig aan het ‘doen’ zet.

Misschien herken je het wel: proberen alles zelf te dragen terwijl samenwerking eigenlijk veel natuurlijker en makkelijker zou zijn. Waar in jouw leven mag je wat meer leunen in plaats van duwen?

Controle en loslaten

En alsof het universum me nog even extra wilde laten voelen hoe ik reageer op mist en het ontbreken van richting… werd het de dag erna alleen maar erger. Echt, ik wist niet dat mist nog dichter kon zitten.
Zo dicht dat we in de stoeltjeslift de stoeltjes vóór ons niet eens meer zagen. Dat ik letterlijk van een piste af skiede, in de sneeuw lag omdat het pistepaaltje onzichtbaar was.

Ik wilde skiën, want ja, dat kan dit jaar deze drie dagen. Maar genieten? Dat was een ander verhaal. Mijn lijf verkrampte, mijn hoofd zocht houvast en ik voelde hoe het gebrek aan overzicht me blokkeerde, energie kostte. Anderen leken er minder last van te hebben, Rick boarde vrolijk door. Maar ik? Ik wilde vooral dezelfde blauwe dalafdaling met enigszins zicht om wél te ontspannen.

Mijn lat verlagen, mezelf de tijd geven

In plaats van tegen de mist en mijn eigen frustratie in te vechten, koos ik de laatste dag ervoor om mee te bewegen. Zwembadje, boekje lezen, Netflixen, ook een heerlijke vakantiedag. Rick ging alleen op pad en kwam terug met de bevestiging: “Het is maar goed dat je niet gegaan bent, vandaag was er nóg minder zicht.”

En precies daar lag mijn les.

Ik merkte hoe sterk de behoefte aan controle opspeelt wanneer ik niet zie waar ik naartoe beweeg. Maar juist dát verkrampen maakt het moeilijker. Net als op de piste: hoe meer ik probeer te forceren, hoe minder soepel het gaat. Het enige wat helpt, is bewustwording. Herkennen dat de mist er is, accepteren dat ik het nu niet helder zie, en dan… loslaten. Mezelf de tijd gunnen om weer in rust te zakken.

Conclusie? Skiën brengt inzichten. En mist? Nou ja, soms brengt dat juist helderheid.