De laatste dagen branden hier de kaarsen in setjes van vier. Nieuwe gouden kandelaars, mosgroene, gele, bruine, allemaal prachtige dinerkaarsen. Ik kreeg de kaarsen van Lotte, als bedankje voor de uitwerking die ik voor haar had gemaakt als het gaat om haar “Authentieke content by Design”.

Uit de kandelaars, nieuwe vaasjes en accessoires van de intratuin die ik samen met de kids haalde bij Intratuin op m’n mama-dag afgelopen vrijdag, komt al avondenlang een warme gloed die de ruimte vult. Ik hou ervan. En als ik ergens van hou, dan ga ik er ook voor. Dus ja, ik heb net 32 nieuwe kaarsen besteld bij Dille & Kamille. Rick zei al deze week: “Probeer je me te vergiften met zoveel kaarsen?” Ach zei ik, “ik vind het gewoon helemaal leuk!” Dus ja, die zal wel blij zijn met m’n nieuwe voorraad straks… Ahum. 

Ik lach erom, maar ergens voel ik ook de symboliek. Wat als kaarsen niet alleen sfeer, warmte en licht brengen, maar ook een reflectie zijn van iets anders? Ook in dit voorbeeld raakt het bij mij ruimte innemen. Ook in relatie tot je eigen licht laten schijnen. Van warmte geven aan jezelf en anderen, zonder je af te vragen of het ‘te veel’ is.

Hoe goed kun je ontvangen?

Bij TMZ zei ik in overleg vanmorgen letterlijk de woorden: hoe goed kunnen mensen hier ontvangen? Niet wetende dat ik die vraag later op mezelf teruggekaatst zou krijgen. De afgelopen drie dagen kreeg ik prachtige complimenten.

– Een van de dames van TMZ, die haar sessie met mij zo waardevol vond dat ze het benoemde in een mail een paar dagen na haar coachgesprek.
– Van Rianne, die me na een interview over Human Design, leiderschap en de toepassing van het systeem in het bedrijfsleven zo krachtig samenvatte: “Bij jou is Human Design geen keuze, het is verweven in alles wat je doet. Superinspirerend!”
– Van twee heren bij NTP, door een ingezette beweging te maken in zachtheid naar reflectie en openheid. Een tegendraadse beweging dan de neiging die hun organisatiesysteem kent. 

Drie dagen achter elkaar erkenning. Drie dagen achter elkaar gezien worden. En toch? Toch sluipt daar ineens die gedachte in: Ben ik niet te veel? Deel ik niet te veel?

De collectieve ruis

Deze week deelde ik in mijn pilotgroep over de collectieve energie die deze dagen speelt. Vanuit Human Design bekeken is er momenteel een soort achtergrondmuziek gaande, op een frequentie van (mentale) verwarring en twijfel. Voor niet iedereen voelbaar, maar voor veel mensen wel. 

Twee deelnemers stapten na de kennismakingsavond afgelopen vrijdag uit de pilot. De een voelde dat ze toch liever 1-op-1 werkt, de ander realiseerde zich dat haar lichaam achteraf ‘nee’ zei. En ik? Ik voelde op dat moment oprecht: Prima dames, volg je pad! Maar vanavond? Nu komt mijn hoofd alsnog om de hoek kijken. Heeft het iets met mij te maken? Had ik iets anders moeten doen? Terwijl iedereen na afloop enthousiast was en de groepsapp actief is als wat. De dames zijn gretig, nieuwsgierig en enthousiast. Kijken uit naar de volgende sessie.

En toch kom ook ik een modus dat ik me mag realiseren: Wat is hierin precies mijn proces? Het is de collectieve energie die ruis brengt en dat mag ik gewoon ervaren. En misschien, is het ook een valkuil die even zijn kop opsteekt.

De valkuil van mijn gedefinieerde keelcentrum

Ik leerde in de Human Design Coaching training van Rianne dat ik gevoelig kan zijn voor de valkuil van mijn gedefinieerde keelcentrum. De angst en gedachte dat ik te zichtbaar ben. Dat ik te veel deel. Ironisch is het, dat ik dat precies nu weer voel? Na twee, in het moment enthousiast gedeelde complimenten in stories op Insta. Ook bij mij die twijfel die ik voel opkomen. Terwijl ik, als ik echt eerlijk ben, heus wel wéét dat mijn stem mijn kracht is. Dat ik juist inspireer door te delen. Ook daar kreeg ik nota bene nog een compliment voor vanmorgen. Dat ik niet ‘te veel’ ben, maar precies goed. Waarin het helpt het van me af te schrijven, “gewoon” even wat er in me omgaat ruimte mag geven en weer bewust mag worden van mezelf. 

Licht laten branden

Dus ik steek nog een kaars aan. Of vier tegelijk naast nog allerlei mooie kaarsenhoudertjes in de woonkamer. Ik laat ze branden, net als mijn eigen vuur. Want als ik weer iets de afgelopen dagen heb geleerd, dan is het dit: Ook ik mag ontvangen. Ik mag zichtbaar zijn. Ik mag ruimte innemen. Niet omdat ik dat nodig heb om mezelf te bevestigen, maar omdat het is wie ik ben.
Ik mag mezelf en wat ik breng, nog meer omarmen. 

En als jij dit leest en herkent? Vraag jezelf dan eens af: Hoe goed kun jij ontvangen? Hoe vaak dim jij jouw licht uit angst om ‘te veel’ te zijn?

Steek die kaars aan. Laat jezelf zien. Je bent precies goed, zoals je bent 💛