In hoeverre laat jij jouw (eigen)waarde afhangen van wat je doet, bereikt, of hoe tevreden anderen over je zijn? Het valt me op dat voor vele mensen eigenwaarde voelt als iets wat ze moeten verdienen. Pas als je voldoende hebt gedaan, genoeg hebt bereikt of anderen je toekennen, mag je geloven dat je waardevol bent. Maar wat als je stopt met dat constante bewijzen? Wat als je het lef hebt om jezelf simpelweg meer te waarderen, zonder voorwaarden? Dat je ervoor kiest om je eigen goud te zien. 

Vanuit Human Design perspectief zie ik dat voor mensen met een ongedefinieerd hartcentrum, dit vaak een levenslang thema is. Voeg daar een ongedefinieerd identiteitscentrum aan toe, en je raakt een van de meest kwetsbare vragen die onder zelfliefde ligt: Ben ik het waard om van te houden?

De zoektocht naar en met jezelf

Veel mensen worstelen met vragen zoals: Wie ben ik? Wat maakt mij waardevol? En hoe bewijs ik dat aan mezelf en de wereld? Vaak komt dat voort uit een diep verlangen om zekerheid te vinden in wie je bent en wat je waard bent. Om universele angsten niet goed genoeg te zijn zoals je bent of afgewezen te worden om wie je bent, het hoofd te bieden. 

Maar wat gebeurt er als je stopt met zoeken naar die bevestiging buiten jezelf? Als je meer durft te vertrouwen op wie je al bent? Voor mij betekent dat loslaten dat ik mezelf moet bewijzen en kiezen voor wat mij voedt en verder brengt.

Oude patronen & compassie

Toch zijn er momenten waarop ik mezelf terugzie in oude patronen. Zoals mijn neiging om letterlijk te veel in mijn handen te willen houden – of dat nu gaat om momenten waarop ik mijn eenjarige zoon (geen klein exemplaar) op de arm heb, terwijl ik tegelijkertijd nog andere dingen probeer te verplaatsen. Of mijn hardnekkige overtuiging dat ik “het wel haal” qua tijd, terwijl dat allesbehalve realistisch is. Het is eerder unicum dan regel dat ik op tijd kom, dat weten de mensen die mij kennen maar al te goed. Ook krijg ik geregeld de vraag nu, “red je het allemaal wel met werk?” of “haal je je niet teveel op de hals?”. Heel lief bedoeld, en zal altijd voor mij een uitdaging vanuit verschillende oogpunten. Denk aan de neiging om door te denderen vanuit een open sacraal centrum, iets waarin ik geen uitzondering ben.

Deze momenten laten me zien dat ik, soms impulsief kan zijn of bewijs wil leveren – aan mezelf of aan anderen. Maar ik kijk met compassie naar mezelf. Ook ik mag leren.

Zelfoverschatting en de kracht van optimisme

Als je mij vraagt waar mijn keuzes vaak vandaan komen, zou ik zeggen dat ze voortkomen uit een diep vertrouwen en optimisme. Dat optimisme brengt me veel, maar het is niet zonder lessen. Neem bijvoorbeeld mijn keuze in de zomer van 2017 van Enkhuizen naar Enschede te verhuizen. Een grote stap, vol avontuur en nieuwe mogelijkheden. Maar eerlijk? Het eerste jaar was pittig. Ik kwam gemis tegen. Gemis van mijn vertrouwde omgeving en mijn dierbaren. Natuurlijk dat heeft me geraakt en verdrietig gemaakt. Toch weerhield het me er niet van terug te komen op mijn keuze om dit avontuur aan te gaan.

Datzelfde optimisme speelde ook mee in mijn keuze om dit jaar te gaan ondernemen. Als ik nu zie wat er in korte tijd is ontstaan, voel ik trots, dankbaarheid en vooral plezier. Nieuwe ontwikkelingen blijven me uitdagen en laten me groeien. Groeien als mens en als professional. Soms lijkt het alsof ik mezelf overschat en dan “overloop” in wat ik allemaal aankan, maar in die momenten herinner ik mezelf eraan dat het niet erg is om te leren terwijl ik onderweg ben. Het leven is niet bedoeld om alles in 1x goed te doen, maar juist om het te ervaren en te leren. Het mág gewoon geleefd worden.

Gedachten zijn maar gedachten

Een van de grootste inzichten die ik in de afgelopen jaren heb gekregen, is dat gedachten, maar gedachten zijn. Hoe vaak vertellen onze gedachten ons dat we niet genoeg zijn? Dat we harder moeten werken, beter ons best moeten doen, of dat we niet voldoen? Gedachten hebben een krachtig effect, maar ze zijn maar gedachten. Ze zijn geen feiten of werkelijkheden. Je bent niet wat je denkt.

Deze realisatie helpt mij om milder naar mezelf te kijken. Een gedachte zoals “doe ik het allemaal wel goed?”, “ben ik wel goed genoeg?” mag opkomen, maar ik kan ervoor kiezen dit niet mijn waarheid te laten zijn. Het erkennen en weer loslaten helpt me te vertrouwen op wie ik ben, wat ik doe, los van wat mijn hoofd me soms influistert.

Investeren in jezelf: een keuze voor groei

Een van de manieren waarop ik mijn eigen waarde erken, is door te investeren in mezelf. Zo koos ik er deze week voor om me aan te melden voor twee nieuwe opleidingen in Human Design die ik ga volgen in ‘25. De eerste, van Rianne Klein Geltink, gaat over hoe we onbewust anderen beïnvloeden in 1-op-1 begeleiding. De tweede, van Barbara Le Noble, biedt veel theoretische verdieping, waaronder ook in relatie- en groepsdynamiek. 

Waarom maak ik deze keuze? Omdat ik het mezelf waard vind. Omdat het systeem me blijft fascineren en ik voel dat er altijd meer te ontdekken valt. Met elke sessie – soms meerdere per week – groeit mijn vertrouwen in hoe ik Human Design ondersteunend kan inzetten bij persoonlijke begeleiding. Het is voor mij meer dan een investering in mijn werk; het is een investering in wie ik ben en hoe ik wil blijven groeien. Juist daarom zet ik deze stappen, ook al sta ik nog aan het begin van mijn ondernemersavontuur. Ik geloof in wat ik te bieden heb – niet alleen aan anderen, maar ook aan mezelf.

Het grappige is dat ik me tijdens mijn “onboarding” bij GoSmart, een hele fijne partner waar ik mijn financiële administratie heb uitbesteed, erachter kwam dat ik vóór de start van mijn ondernemerschap al meer dan € 6000 had geïnvesteerd in mijn eigen ontwikkeling. Van diverse Human Design trainingen gericht op coaching, Human Design in business, verdiepende masterclasses, maar denk ook aan coachingstools of educatief materiaal. Het viel me op wat een breed scala aan investeringen ik al had gedaan in relatief korte tijd. En toch voelde het deze week opnieuw goed om mezelf weer extra en nieuwe verdieping te gunnen. Zelfs hoewel ik niet alles al heb afgerond wat ik nu volg. Ook weer een mooie mindfuck met mezelf, ga ik deze aanmeldingen echt doen terwijl ik nog niet eens alles volledig ben doorlopen? Jep, toch wel. Waarom? Omdat ik niets te bewijzen heb, ik mag het helemaal op mijn manier doen en kies daarin voor weer extra ontwikkeling, groei en plezier.

Jij bent al waardevol

En jij? Jij hoeft net zo min iets te bewijzen. Niet aan jezelf, niet aan anderen en niet aan de wereld. Jij bent al genoeg, precies zoals je bent. Door je eigen waarde te omarmen en te kiezen voor wat jou voedt, zet je niet alleen jezelf in je kracht, maar straalt dit juist ook in jouw omgeving. Hopelijk inspireert deze blog om je stil te doen staan bij jouw waarde en de keuzes die je maakt. En onthoud: je bent al waardevol. Altijd.