Over eerlijk leiden en echt luisteren. 
Naar mezelf. 
En verschuivingen beneath the surface. 

“Chill the fuck out.”
Dat zei Jorien tegen me in ons 1-op-1 gesprek.
Ze vroeg hoe ik mijn werkdagen indeel. 

En er kwam zo’n standaard antwoord uit: maandag, dinsdag, donderdag, woensdag is puzzelen met de kids. 

Ze zei: heb je door wat je zegt? 
Je zit je tijd te verkopen. 

In plaats van: welke verandering breng ik teweeg?
Ik lag in bad gister, op een dinsdagmiddag. 

Dat heb ik nog nooit gedaan.
Maar ik heb wel meer dingen nog nooit gedaan.

Vorige week ja gezegd tegen een mentorship van zes maanden. 
Voor een investering die ik ook nog nooit heb gedaan. En dat voelt heel kloppend. Want ik wil niet dat mijn tijd mijn verdienmodel is. 

Het ondernemerschap gaat voor mij ook over: hoe geef ik mijn energie uit? 
En als ik daar nog gerichter keuzes in maak, wat kan er dan naar me toekomen?

Die investering heeft instantly iets verschoven.
In wat ik mezelf waard vind om in te investeren. 

En daarmee ook in hoe ik mijn eigen kwaliteiten waardeer, zodat een ander dat ook kan doen. Iets wat ik vaak tegen klanten zeg.

Ik zei ook Nee. 
Tegen de Rhiana die de rem erop hield. 
Zich niet volledig overgaf aan wat haar roept.
Want er is iets aan het bewegen in mij. 

Iets waar ik nu echt contact mee begin te maken 🔥 

Als ik contact maak met het gevoel van mijn potentie, het verschil dat ik wil maken in het leven dat mij gegeven is, reageert mijn lijf direct. 
Dat kan me echt raken. 
Er zit zo’n drive in mij om het verschil te maken zoals alleen ik dat kan. 
En dat verlangen om daar nog meer gebruik van te maken, dat reikt diep.

Ik zie het ook terug in mijn werk. Door de verandering die ik bij mijn klanten zie, zie ik wat er allemaal in mij zit. 
Maar dat staat nog niet in mijn etalage op een manier die kloppend voelt.

De mentoring van Jorien een halfjaar. De samenwerking met Mircha om mij en mijn bedrijf te rebranden, reframen, renamen ook. De 1-1 met Anne vandaag, een van de grootste in uniekheid expressie geven.
It’s all coming together en ik voel me mega empowered.
Gedragen ook. 

Niet om iets wat ik buiten mezelf moet vinden.
Wel in de kracht van mezelf laten begeleiden in dat wat ik zelf (nog) niet zie. 

Want als mens hebben we te maken met het feit dat we onze eigen kwaliteiten vaak lastig kunnen zien. 

Daarom laat ik me begeleiden door mensen die voor mij resoneren.
Omdat zij op stukken verder zijn in wat ik wil integreren op mijn manier.

Gisteravond kreeg ik een cadeautje in de schoot geworpen. Eline stuurde me een uitwerking van mijn nodes, een stuk Human Design waar ik wat minder inzit.

Wat erin stond raakte me. Kippenvel had ik.
Niet als informatie, maar als herkenning.

De nodes laten zien welke beweging je maakt  door middel van leeftijd (rijping) of door echt jezelf te worden. Een beweging van zuid naar noord zoals het heet. 
Mijn nodes beschrijven een verschuiving die ik al een tijdje voel: van een omgeving die draaide om begrijpen, verklaren en mentale zekerheid, naar een omgeving waarin gevoel, waarden en verbondenheid steeds belangrijker worden. 

Van: “ik wil begrijpen hoe het werkt” naar “ik wil voelen of het klopt voor mijn ziel.” Van leiden, naar luisteren. 

En in mijn noordnode 13.4 zit iets zachts en krachtigs tegelijk. Iemand bij wie mensen hun verhaal kwijt kunnen. Waar echtheid centraal staat.
Niet omdat ik alles oplos, maar omdat mensen voelen dat ik echt hoor wat ze zeggen, en ook wat ze niet zeggen.
Minder hoofd, meer innerlijk weten. Minder aanpassen aan systemen die niet meer passen, meer leven vanuit mijn diepere waarden. En een sterke gevoeligheid voor groepsenergie. Gericht op: kan menselijker, eerlijker en echter?

Met als sleutel: verbinding. Echte contacten ook, geen oppervlakkige.
Dat is wat ik zie in mijn werk. En het mooie is: ik hoef dat niet te fabriceren. 
Het is er al.

En dan dit, want dit vind ik belangrijk.

Human Design wint enorm terrein. 
Ik snap waarom. Maar ik zie ook het gemak waarmee het wordt platgeslagen.
Alleen over hoe je chart eruitziet. 

Hoe verleidelijk het ook is om de kennis van een ander boven je eigen wijsheid te plaatsen, doe het niet. 

Want je ondermijnt je eigen resonantie. Je downsized jezelf.
We zijn meer dan een visual.
Ik begeleid de mens achter dat design.

Ja, ik gebruik het nog steeds. Maar ik ben meer dan een Human Design coach. 

Ik ben Rhiana, die fungeert als mentor in het beetpakken van je eigenheid, en het nemen van echte verantwoordelijkheid daarvoor. In wat dat echt vraagt.
En waar je het laat ontglippen. 

Het is míjzelf die dat op een transformerende manier weet in te zetten.
Niet het systeem.

Het gaat voor mij over waar ik Ja tegen zeg vanuit vertrouwen. 
In mijn kunnen, mijn potentie en mijn goud. Niet omdat iemand anders mij daar het antwoord op gaat geven, maar om het antwoord vanuit mijzelf omhoog te laten komen. 
En dat vraagt ook: stoppen met mezelf klein houden. Stoppen met wachten.

Dit is de Rhiana die ja zei tegen het leven. Volledig.
Die ken ik van binnenstebuiten. 

Dat is: 

• De Rhiana die verhuisde van Enkhuizen naar Enschede.
• Die verliefd werd na een avondje apres-ski en dacht: fuck it. Go for it.
• Die moeder werd. En ondernemer. En steeds meer echt zichzelf wordt.
• Die, ondanks een hart in duizend stukjes door liefde en rouw, zo mega het leven en de mensen daarin liefheeft.
• Die in bad gaat op een dinsdagmiddag, omdat ze daarvoor kán kiezen.

Die ja zegt. Tegen alles in haar leven.
Want het leven, écht leven, is waar het echt om gaat voor mij.

And you bet I’ll make it count.

En het komt allemaal samen nu voor mij op dit moment.

En als ik contact maak met het gevoel van mijn potentie, het verschil dat ik wil maken in het leven dat mij gegeven is, omdat dát mij zo vervult, ja, dan voelt het ergens alsof:

I’m barely scratching the surface.

Er zit nog zoveel meer in mij.
En daar zeg ik JA tegen.​​​​​​​​​​​​​​​​