Wat er verschuift als je stopt met wachten. 

Er zijn van die periodes waarin je voelt dat er iets aan het bewegen is.
Onder de oppervlakte. Nog niet volledig zichtbaar. Maar onmiskenbaar. 

De afgelopen weken was dat zo voor mij.

Niet door één groot moment. Maar door een opeenstapeling van kleine verschuivingen, gesprekken, keuzes en stiltes die samen iets nieuws aan het vormen zijn.

Dit is mijn poging om dat te beschrijven. Niet als afgerond verhaal. Maar als eerlijke momentopname van waar ik nu sta.

De investering die instant iets verschoof

Een aantal weken geleden zei ik ja tegen een mentortraject met Jorien. Een investering van een grootte die ik nog nooit had gedaan. M’n bruiloft misschien haha. Maar nu met een andere belofte, een ander vertrekpunt. Namelijk gericht op mezelf. Om dat wat ik voel dat ik in mezelf wil investeren. Eigenlijk is het een transformatie proces zelf, omdat ik Ja heb gezegd tegen mezelf.
Mijn potentie. Mijn talent. 
En wat er in zo’n korte tijd dan ontstaat, dat is echt bijzonder om te ervaren. 

De daad van het ja zeggen. Dat alleen al verschoof iets in wat ik mezelf waard vind om in te investeren. Het vraagt namelijk direct om iets anders, van mij. Het terugverdienen ja, daar maar tegelijkertijd laat het me nu al dingen zien die ik van te voren nooit kan bedenken. 

En wat er dan ook snel verschuift in wat klopt. Hoe m’n eigen ontwikkeling zo snel gaat, dat dingen ook niet meer kloppen. Vormen opeens beperken die eerder kloppend voelden. 

Ik realiseer me wederom: uit de stap ontstaat moed. Niet door erop te wachten.
Ik merk het gewoon direct. In hoe ik naar mijn eigen kwaliteiten keek. In wat ik mezelf gun.
In hoe ik over mijn werk nadacht, over mijn leven, mijn moederschap, ondernemerschap, alles wat bij mij hoort. 

Want ja: Als ik mezelf niet serieus neem, waarom zou een ander dat dan wel doen?

Duidelijkheid, concreet zijn & leiderschap tonen 

Dit betekent niet dat alles me nu opeens voor de wind gaat. Ook ik kom nog genoeg situaties tegen waarin ik me afvraag: wat gebeurd me nou? Oeh, dit is anders dan ik had gehoopt of oke en hoe ga ik hiermee om? Kan ik daadwerkelijk alles ontvangen wat er nu aan informatie op me afkomt? Hoe vertaal ik dat en wat zegt dat over m’n volgende stap. Waar zeg ik vervolgens Ja in tegen mezelf, en waar stop ik ook mee.

Waar ik wederom stappen in zet: Waar kan ik nog duidelijker zijn? Waarin mag ik nog concreter zijn en meer leiderschap tonen?
Waar wil ik m’n tijd en energie aan besteden? Zodoende ook dat ik m’n site flink onderhanden heb genomen. Ben gaan schrappen. Want ook dat geeft ruimte. 

Wat maak je jezelf wijs?

In gesprekken met Anne Quaars, in sessies met Jorien, in een dag van stilte met mezelf in de sauna en m’n journal, toen ik echt m’n eigen inspiratie kon horen en verstaan. En er blijven steeds meer piketpalen terugkeren.

Waaronder: Wat maak je jezelf wijs? Over wie je bent. Over wat je kunt. Over wat je nodig hebt om te beginnen.

Ik las laatst iets wat bleef hangen: we zijn niet het gemiddelde van de vijf mensen om ons heen, maar van de gesprekken die we voeren. Dat ons zenuwstelsel daarin letterlijk meewerkt. In wat we opnemen, internaliseren, als waarheid gaan beschouwen.

Dat zette me aan het denken.

Want als die gesprekken vooral gaan over wat veilig is, wat al bekend is, wat al gedaan wordt, dan beperk je onbewust je eigen potentieel. Niet met opzet. Maar het gebeurt wel.

Ik merk het zelf. Er zijn een handvol mensen in mijn leven waar bold moves, ballen hebben en moed gewoon de voertaal is. Geen uitzondering. Gewoon hoe het gesprek gaat. Waar het niet gaat over of je iets durft, maar over wat er mogelijk is als je het doet.

De kracht dus, is je omringen met mensen die je grootsheid zien waardoor je dat zelf ook meer kunt zien. Die je blinde vlekken benoemen. Want nieuwe paden bewandelen vraagt dat je de gebaande paden verlaat. En dat doe je zelden alleen.

Mensen die mij naar een hoger niveau tillen, doen dat niet door me te vertellen hoe het moet, maar door te laten zien wat mogelijk is. En door te laten zien wat ik zelf nog niet zie. 

De waarde daarvan is nauwelijks in woorden te vangen. Maar ik voel het. Elke dag.

Want er is een verschil tussen wat je jezelf wijsmaakt en wat je eigen wijsheid je vertelt. Het lijkt dicht bij elkaar te liggen. Toch is het een wereld van verschil.

Het eerste komt van buiten. Van wat je geleerd hebt, wat verwacht wordt, al gedaan hebt.Het tweede komt van binnen. Stiller. Echter. En het weet al lang welke behoefte werkelijkheid wil worden.

Ik zie deze beweging ook bij de ondernemers, vrouwen en leiders waarmee ik werk. De verlangen om niet meer buiten zichzelf te zoeken, maar in zichzelf. Om te stoppen met wachten op bevestiging van buitenaf voor wat van binnenuit al roept.

Dat is geen kleine verschuiving. Dat is een fundamentele andere manier van leven, liefhebben en ondernemen.

Potentie zonder werkelijkheid is illusie

Een behoefte en potentie werkelijkheid laten worden. Anders is het illusie.
Dit concludeerde ik en Jorien vorige week op basis van een aantal brainwaves van mij. 

Het was spot on. Want ik ken het patroon. Het hebben van een idee. Het gevoel dat er meer inzit.
Voor mij: De overtuiging dat ik echt verschil kan maken.

Maar het echt werkelijkheid laten worden, dat vraagt iets anders. Dat vraagt dat je stopt met wachten. Dat je ja zegt en gaat, voordat je het bewijs hebt. Dat je bereid bent te gaan, om te ontvangen wat je potentie eigenlijk waard is.

Want het niet waarmaken van potentie, daar ga ik stuk op. Dat weet ik van mezelf. Mensen die blijven inhouden hierin ook in samenwerking met mij, daar ging ik eerder heel hard werken. Om maar te laten zien hoe en wat. Maar dat klopt niet. Dan zijn dit niet mijn klanten realiseerde ik me. 

En dus koos ik en kies ik opnieuw. Voor wat klopt. Voor wat roept.
Daarmee ook voor het onbekende dat meer voelt dan het bekende dat niet meer past.

Dankbaarheid als toegangspoort

De afgelopen weken deed ik een oefening uit The Magic van Rhonda Byrne. Iedere ochtend, vaak na de schoolrun, in de stilte die dan even valt, schreef ik tien dingen op waar ik op dat moment echt dankbaar voor ben.

Niet als prestatie. Niet netjes. Gewoon wat er was. Oprecht, in het moment. 
En wat ik zag: 9 van de 10 keer waren het de meest gewone dingen.
Rust die ik mocht ontvangen. Uitslapen. Intens genieten van Féya of Vygo. Rick die zorgde.

Niet de grote doorbraken. Niet de zakelijke successen. Het alledaagse. De verbinding met mijn dierbaren. Het leven dat er al is.

En dat realiseerde me iets: vervulling ontstaat niet door wat we toevoegen. Maar door wat we bereid zijn werkelijk binnen en toe te laten.

Ik begin steeds meer te geloven dat ontvankelijkheid een vaardigheid is. Eentje die we onderschatten. Eentje van ongekende kracht.

Het toelaten van onvoorwaardelijke liefde

En daardoor is er nog iets wat de afgelopen weken is verschoven. Iets wat ik nog niet volledig kan verwoorden, maar wat te sterk is om te negeren.

In gesprekken over talent, over business, over potentie. En kom ik steeds vaker uit op een diepere laag. Op liefde. Op uitwisseling. Op hoe we ontvangen.

Ik zei laatst: misschien is het toelaten van onvoorwaardelijke liefde wel de allergrootste sleutel in het succes van je bedrijf als ondernemer.

Want de link met werk zit in wat je vraagt.
In wat je aanbiedt.
In wie je toelaat in je wereld als klant.
In hoe je in jezelf investeert.

Geven, bouwen, presteren, dat is iets anders.

Ontvankelijkheid vergroten, overgave aan een proces, een andere vorm van vertrouwen in je eigen capaciteit.

Geven en ontvangen komen uit dezelfde kern.
Terwijl de meeste mensen maar één beweging echt trainen.

Welke behoefte wil werkelijkheid worden? En wat vraagt dat dan? 
Die vraag laat me niet los. En ik begin het antwoord steeds duidelijker te voelen. 

Maar ik geloof dat dit klopt. Dat hoe diep je durft te ontvangen, in liefde, in verbinding, in wat het leven je aanreikt, direct samenhangt met hoe je je potentie verzilvert.

Barely scratching the surface.
Again

Ik schreef 6 weken geleden een blog met deze titel. Over wat er al in me zit. Over de drive om het verschil te maken zoals alleen ik dat kan.

Die titel klopt nog steeds.

Maar hij betekent nu iets anders. Heeft het meer diepere betekenis gegeven.
Niet alleen: er zit nog zoveel meer in mij.

Maar ook: ik begin net te begrijpen hoe diep ontvangen kan gaan. Hoe groot de impact is als je gerichter kunt toelaten. Hoe anders het leven smaakt als je aan die knop draait. 

I’m still barely scratching the surface.

En ik zeg er voluit ja tegen.

Want het pad ontstaat en wordt helder when you start walking.
Maar dan heb je wel zelf de eerste stap te zetten.
En de volgende.
En een volgende. 

Ook ik.